ಇಂದಿನ ಆಧುನಿಕ ಯುಗದಲ್ಲಿ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನವು ಮನುಷ್ಯನ ಜೀವನದ ಅವಿಭಾಜ್ಯ ಅಂಗವಾಗಿದೆ. ಅದರಲ್ಲೂ ಕೋವಿಡ್-19 ನಂತರದ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಶಿಕ್ಷಣ ಕ್ಷೇತ್ರವು ಡಿಜಿಟಲೀಕರಣಗೊಂಡ ಬೆನ್ನಲ್ಲೇ, ಪ್ರಾಥಮಿಕ ಮತ್ತು ಪ್ರೌಢಶಾಲಾ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಕೈಗೆ ಮೊಬೈಲ್ ಫೋನ್ಗಳು ಅನಿವಾರ್ಯವಾಗಿ ಬಂದಿವೆ. ಆದರೆ, ಅರಿವಿನ ವಯಸ್ಸಿನ ಈ ಹಂತದಲ್ಲಿ ಮೊಬೈಲ್ ಹಾಗೂ ಸಾಮಾಜಿಕ ಜಾಲತಾಣಗಳ ಅತಿಯಾದ ಬಳಕೆ ಒಂದು ಗಂಭೀರ ವ್ಯಸನವಾಗಿ (Addiction) ಮಾರ್ಪಡುತ್ತಿರುವುದು ಆತಂಕಕಾರಿ ಸಂಗತಿ. ಜ್ಞಾನಾರ್ಜನೆಯ ಸಾಧನವಾಗಬೇಕಿದ್ದ ಮೊಬೈಲ್, ಇಂದು ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಏಕಾಗ್ರತೆಯನ್ನು ಭಂಗಗೊಳಿಸಿ ಅವರ ಶೈಕ್ಷಣಿಕ ಪ್ರಗತಿಗೆ ಮಾರಕವಾಗಿ ಪರಿಣಮಿಸುತ್ತಿದೆ.
ಏಕಾಗ್ರತೆಯ ಕೊರತೆ ಮತ್ತು ಕಲಿಕೆಯ ಆಸಕ್ತಿ ಕುಂಠಿತ:
ಸಾಮಾಜಿಕ ಜಾಲತಾಣಗಳಾದ ವಾಟ್ಸಾಪ್ ಸ್ಟೇಟಸ್, ಇನ್ಸ್ಟಾಗ್ರಾಮ್ ರೀಲ್ಸ್, ಫೇಸ್ಬುಕ್ ಮತ್ತು ಯೂಟ್ಯೂಬ್ ಕಿರು ವಿಡಿಯೋಗಳು ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಕ್ಷಣಕ್ಷಣಕ್ಕೂ ಬದಲಾಯಿಸುತ್ತಿವೆ. ಸೆಕೆಂಡುಗಳ ಕಾಲದ ಈ ವಿಡಿಯೋಗಳನ್ನು ನೋಡುವ ಹವ್ಯಾಸವು ಮಕ್ಕಳಲ್ಲಿ ಏಕಾಗ್ರತೆಯ ಅವಧಿಯನ್ನು (Attention Span) ಗಣನೀಯವಾಗಿ ಕಡಿಮೆ ಮಾಡಿದೆ. ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಶಿಕ್ಷಕರು ಪಾಠ ಮಾಡುವಾಗ ಅಥವಾ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಓದಲು ಕುಳಿತಾಗ ಮನಸ್ಸು ಚಂಚಲಗೊಂಡು, ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಮೊಬೈಲ್ ನೋಡುವ ತುಡಿತ ಉಂಟಾಗುತ್ತಿದೆ. ಇದರಿಂದಾಗಿ ವಿಷಯಗಳ ಆಳವಾದ ಅಧ್ಯಯನ ಮತ್ತು ವಿಶ್ಲೇಷಣಾತ್ಮಕ ಚಿಂತನೆಯ ಶಕ್ತಿ ಮಕ್ಕಳಲ್ಲಿ ಕ್ಷೀಣಿಸುತ್ತಿದೆ.
ಆರೋಗ್ಯದ ಮೇಲೆ ದುಷ್ಪರಿಣಾಮ ಮತ್ತು ನಿದ್ರಾಹೀನತೆ:
ಅತಿಯಾದ ಮೊಬೈಲ್ ಬಳಕೆ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ದೈಹಿಕ ಮತ್ತು ಮಾನಸಿಕ ಆರೋಗ್ಯದ ಮೇಲೆ ನೇರ ಪರಿಣಾಮ ಬೀರುತ್ತಿದೆ. ತಡರಾತ್ರಿಯವರೆಗೆ ಸ್ಮಾರ್ಟ್ಫೋನ್ ಬಳಸುವುದರಿಂದ ನಿದ್ರಾಹೀನತೆ ಉಂಟಾಗಿ, ಮರುದಿನ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಆಲಸ್ಯ ಮತ್ತು ಆಯಾಸ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದೆ. ಮೊಬೈಲ್ ಪರದೆಯಿಂದ ಹೊರಬರುವ ನೀಲಿ ಬೆಳಕು ಕಣ್ಣಿನ ದೃಷ್ಟಿ ದೋಷಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತಿದೆ. ಅಲ್ಲದೆ, ದೈಹಿಕ ಆಟೋಟಗಳ ಬದಲಿಗೆ ಮೊಬೈಲ್ ಗೇಮ್ಗಳಲ್ಲಿ ಮುಳುಗುವುದರಿಂದ ಮಕ್ಕಳಲ್ಲಿ ಬೊಜ್ಜು ಮತ್ತು ಬೆನ್ನುನೋವಿನಂತಹ ಸಮಸ್ಯೆಗಳು ಚಿಕ್ಕ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲೇ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿವೆ.
ಓದುವ ಹವ್ಯಾಸಕ್ಕೆ ಪೆಟ್ಟು:
ಒಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಬಿಡುವಿನ ವೇಳೆಯಲ್ಲಿ ಗ್ರಂಥಾಲಯಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ಓದುತ್ತಿದ್ದರು. ಆದರೆ ಇಂದು ಆ ಜಾಗವನ್ನು ಗೂಗಲ್ ಮತ್ತು ವಿಕಿಪೀಡಿಯಾಗಳು ಆಕ್ರಮಿಸಿಕೊಂಡಿವೆ. ಯಾವುದೇ ಸಣ್ಣ ಮಾಹಿತಿ ಬೇಕಿದ್ದರೂ ತಕ್ಷಣ ಅಂತರ್ಜಾಲದ ಮೊರೆ ಹೋಗುವ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು, ಸ್ವಂತವಾಗಿ ಯೋಚಿಸುವ ಅಥವಾ ನೆನಪಿನಲ್ಲಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುವ ಕೌಶಲ್ಯವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಪಠ್ಯಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ಓದುವ ತಾಳ್ಮೆ ಇಲ್ಲದೆ, ಕೇವಲ ‘ರೆಡಿಮೇಡ್’ ಉತ್ತರಗಳಿಗಾಗಿ ಹುಡುಕಾಡುವುದು ಅವರ ಬೌದ್ಧಿಕ ಬೆಳವಣಿಗೆಯನ್ನು ಕುಂಠಿತಗೊಳಿಸುತ್ತಿದೆ.
ನೈತಿಕ ಹಾದಿತಪ್ಪುವಿಕೆ ಮತ್ತು ಸೈಬರ್ ಅಪಾಯಗಳು:
ಸಾಮಾಜಿಕ ಜಾಲತಾಣಗಳು ಕೇವಲ ಮನೋರಂಜನೆಯ ತಾಣಗಳಲ್ಲ, ಅವು ಅಪಾಯಗಳ ಗೂಡೂ ಹೌದು. ಅಪ್ರಾಪ್ತ ವಯಸ್ಸಿನ ಮಕ್ಕಳು ಅಪರಿಚಿತರೊಂದಿಗೆ ಸಂಪರ್ಕ ಬೆಳೆಸುವುದು, ಸೈಬರ್ ಬುಲ್ಲಿಂಗ್ಗೆ ಒಳಗಾಗುವುದು ಅಥವಾ ಅಶ್ಲೀಲ ವಿಷಯಗಳಿಗೆ ಆಕರ್ಷಿತರಾಗುವ ಸಾಧ್ಯತೆಗಳು ಹೆಚ್ಚಿವೆ. ಇಂತಹ ಘಟನೆಗಳು ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಮಾನಸಿಕ ಸ್ಥೈರ್ಯವನ್ನು ಕುಗ್ಗಿಸಿ, ಅವರನ್ನು ಖಿನ್ನತೆಗೆ ತಳ್ಳಬಹುದು. ಶೈಕ್ಷಣಿಕ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾದ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ಇಂತಹ ಅನಗತ್ಯ ಗೊಂದಲಗಳು ಅವರ ಭವಿಷ್ಯವನ್ನೇ ಅಂಧಕಾರಕ್ಕೆ ದೂಡಬಲ್ಲವು.
ಪಾಲಕರು ಮತ್ತು ಶಿಕ್ಷಕರ ಜವಾಬ್ದಾರಿ:
ಈ ಡಿಜಿಟಲ್ ವ್ಯಸನವನ್ನು ತಡೆಯುವಲ್ಲಿ ಪಾಲಕರು ಮತ್ತು ಶಿಕ್ಷಕರ ಪಾತ್ರ ಬಹಳ ದೊಡ್ಡದಿದೆ. ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಮೊಬೈಲ್ ನೀಡುವಾಗ ಅದರ ಸಮಯದ ಮಿತಿ ನಿಗದಿಪಡಿಸುವುದು ಪಾಲಕರ ಕರ್ತವ್ಯ. ಶಿಕ್ಷಕರು ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಡಿಜಿಟಲ್ ಸಾಕ್ಷರತೆಯ ಜೊತೆಗೆ ಅದರ ಅಡ್ಡಪರಿಣಾಮಗಳ ಬಗ್ಗೆಯೂ ಅರಿವು ಮೂಡಿಸಬೇಕು. ಸ್ಮಾರ್ಟ್ಫೋನ್ಗಳನ್ನು ಕೇವಲ ಶೈಕ್ಷಣಿಕ ಅಗತ್ಯಗಳಿಗಾಗಿ ಬಳಸುವಂತೆ ಪ್ರೇರೇಪಿಸಬೇಕು. ಮಕ್ಕಳಲ್ಲಿ ಕ್ರೀಡೆ, ಚಿತ್ರಕಲೆ, ಸಂಗೀತದಂತಹ ಪಠ್ಯೇತರ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ಆಸಕ್ತಿ ಬೆಳೆಸುವ ಮೂಲಕ ಅವರನ್ನು ಮೊಬೈಲ್ ಪ್ರಪಂಚದಿಂದ ಹೊರತರಬೇಕಿದೆ.
ತಂತ್ರಜ್ಞಾನವು ಒಂದು ಅದ್ಭುತ ಶಕ್ತಿ, ಆದರೆ ಅದು ನಮ್ಮನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸಬಾರದು; ನಾವು ಅದನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸಬೇಕು. ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಮೊಬೈಲ್ ಮತ್ತು ಸಾಮಾಜಿಕ ಜಾಲತಾಣಗಳನ್ನು ಕೇವಲ ಜ್ಞಾನದ ವಿಸ್ತರಣೆಗೆ ಪೂರಕವಾಗಿ ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕೇ ಹೊರತು, ಅದರ ಗುಲಾಮರಾಗಬಾರದು. ಶೈಕ್ಷಣಿಕ ಹಂತವು ಜೀವನದ ಅತಿ ಮುಖ್ಯ ಘಟ್ಟವಾಗಿದ್ದು, ಇಲ್ಲಿ ವ್ಯರ್ಥ ಮಾಡುವ ಪ್ರತಿ ನಿಮಿಷವೂ ಭವಿಷ್ಯದ ಮೇಲೆ ಪರಿಣಾಮ ಬೀರುತ್ತದೆ. ಹೀಗಾಗಿ, ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಡಿಜಿಟಲ್ ಮಾಯೆಯಿಂದ ಹೊರಬಂದು ಸೃಜನಶೀಲ ಕಲಿಕೆಯಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಸಿಕೊಂಡಾಗ ಮಾತ್ರ ಸದೃಢ ಸಮಾಜ ನಿರ್ಮಾಣ ಸಾಧ್ಯ.
